سلطان عشق ها

فکر نکنی که قلب من فقط واسه تو میزنه

هر جا که اسمت بمونه همون جا جای موندنه

فکر نکنی یخ میزنم اگه یه روزی نتابی

بگی که پژمرده میشم اگه یه روز نباری

فکر کردی دنیام تو شدی

تویی که هیچی نبودی

تویی که اصلا یه کلام از حرف عشق نفهمیدی

این جاشو کور خونده بودی

بی تو دیگه نمی میرم

تویی که مهربونی تو یه بار به من نبخشیدی

یادم نبود تو قصر من پریا شاه زاده شدن

صاحب یک اسب سفید یه قصر شاهانه شدن

یادم نبود که با تنهایی هم میشه زندگی کرد

حالا که تو نیستی تازه فهمیدم تنها بودن خودش یه زندگیه

این منم که تو را می خوانم

نه پری قصه هستم در آفاق داستان

و نه قاصدکی در یک قدمی تو

من یک انسانم

کسی که همواره به یاد توست

سالهاست با رودخانه و آسمان زندگی می کنم

برای کفتران چاهی دانه می ریزم

و ماه را به مهمانی درختان دعوت می کنم

این تویی که مرا در تمام لحظات می بینی

می نویسم تا تمامی درختان سالخورده بدانند

که تو مهربانترین مهربانی

پس آرام و گرم می نویسم
 
همیشه همراهت و در کنارت میمانم

تقدیم به علی،پسری که قابل احترامه،روحش بلنده و مردونگیش

قابل ستایش....

میدونی، خدا هم آدما رو آفریده هم فرشته ها رو به هر دو تاشونم قلب داده.

قلب نه اون چیزیه که تاپ و توپ میکنه مدام سرجاش.

 قلب به معنی عشق دونی- محل نگهداری دوست داشتنی ها.

 با یه تفاوت بزرگ

اما مال فرشته ها رو خودش پر میکنه، از هرچی میخواد، همه رو هم عین همدیگه.

 مال آدما رو میگه خودتون میدونین، هر جور دوس دارین پرش کنین.

 این طوری میشه که آدما متنوعن، ولی فرشته ها همه یه جور.

 تنوع آدما جالب تره، قشنگ تره. اما زندگی فرشته ها راحت تره.

این جاست که دلم میخواد فرشته باشم.

یه فرشته معمولی معمولی معمولی. با یه لباس ساده سفید بلند. با دو تا بال سفید قشنگ.

 با یه هاله ظریف طلایی براق بالای سرم. میدونی، یه جور حس قشنگیه اما میخوام بی زحمت خوب

باشم.

طوری که تازه وقتی یه آدمی خیلی تلاش میکنه و آدم خوبی میشه بگن: فلانی یه فرشته س!

به همین سادگی.

بعضی از آدم ها به جای محبت قلبشونو از سنگ پر ميکنن ولی اگه فرشته باشيم توی قلبمونو

خدا پر ميکنه واسه همينه که هيچ وقت قلب فرشته ها مثل قلب آدم ها سنگ نميشه

هنگامي که تصورمي کردي حواسم پيش تونيست.......

هنگامي که تصور مي کردي حواسم پيش تو نيست، ديدم که نخستين نقاشي مرا روي يخچال چسباندي و تشويق شدم تا نقاشي ديگري بکشم.

هنگامي که تصور مي کردي حواسم پيش تو نيست، ديدم که به گربه اي آواره غذا دادي وبا خود انديشيدم مهرباني با حيوانات چقدرزيباست.

هنگامي که تصور مي کردي حواسم پيش تو نيست، ديدم که کيک مورد علاقه ام را صرفاً به خاطرمن درست کردي ودريافتم که چيزهاي

 کوچک واقعاً چيزهاي خاصي هستند.

هنگامي که تصور مي کردي حواسم پيش تو نيست، نجواي دعاهايت را شنيدم وايمان آوردم خدايي هست که مي توانم هميشه با او صحبت کنم.

هنگامي که تصور مي کردي حواسم پيش تو نيست، بوسه ي شب بخيرت را روي پيشانيم احساس کردم و دريافتم که دوستم داري.

هنگامي که تصور مي کردي حواسم پيش تو نيست، جاري شدن قطرات اشک را از چشمانت ديدم و فهميدم که بعضي مواقع بعضي از چيزها انسان را ناراحت مي کند و گريه کردن اشکالي ندارد.

هنگامي که تصور مي کردي حواسم پيش تو نيست، ديدم که دلواپس و نگران مني کوشيدم تمامي آن چيزي باشم که مي توانم.

هنگامي که تصور مي کردی حواسم پیش تو نیست، نگاهت کردم... تا از بابت همه آن چیزهایی تشکر کنم که به عینه دیدم، درست هنگامی

که تصور می کردی حواسم پیش تو نیست

دفتر عشـــق كه بسته شـد

تو را دوست می‌دارم

تو را به جای همه زنانی که نشناخته‌ام دوست می‌دارم
تو را به جای همه روزگارانی که نمی‌زیسته‌ام دوست می‌دارم
برای خاطر عطر گسترده بیکران و برای خاطر عطر نان گرم
برای خاطر برفی که آب می‌شود، برای خاطر نخستین گل‌ها
برای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی‌رماندشان
تو را برای خاطر دوست‌داشتن دوست می‌دارم
تو را به جای همه زنانی که دوست نمی‌دارم دوست می‌دارم.

جز تو، که مرا منعکس تواند کرد؟ من خود، خویشتن را بس
اندک می‌بینم.

بی تو جز گستره بی‌کرانه نمی‌بینم
میان گذشته و امروز.
از جدار آینه خویش گذشتن نتوانستم
می‌بایست تا زندگی را لغت به لغت فراگیرم
راست از آنگونه که لغت به لغت از یادش می‌برند.

تو را دوست می‌دارم برای خاطر فرزانگیت که از آن من نیست
تو را برای خاطر سلامت
به رغم همه آن چیزها که به جز وهمی نیست دوست می‌دارم
برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی‌دارم
تو می‌پنداری که شکی ،حال آنکه به جز دلیلی نیستی
تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می‌رود
بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.

(پل الوار)

نام بي نشون تو در برگي از دفتر زندگي ام نقش بسته است هنگامي که خواستم تنها نام تو را آتش

بزنم برگ برگ زندگي ام سوخت! از ديروزها به دنبالت دويدم و به اميد ديدارت به امروز رسيدم ولي

افسوس...! افسوس که تو به فرداها سفر کردي!

همگي به صف ايستاده بودند تا از آنها پرسيده شود.

نوبت به او رسيد:« دوست داري روي زمين چه کاره باشي؟»

گفت: « مي خواهم به ديگران ياد بدهم.» پذيرفته شد.

چشمانش را بست. ديد به شکل درختي در يک جنگل بزرگ درآمده است.

با خود گفت:« حتما اشتباهي رخ داده ، من که اين را نخواسته بودم.»

سالها گذشت. روزي داغي اره را روي کمر خود احساس کرد.

با خود گفت:« و اين چنين عمر من به پايان رسيد و من بهره اي از زندگي نگرفتم.»

با فرياد غمباري سقوط کرد.

همگي به صف ايستاده بودند تا از آنها پرسيده شود.

نوبت به او رسيد:« دوست داري روي زمين چه کاره باشي؟»

گفت: « مي خواهم به ديگران ياد بدهم.» پذيرفته شد.

چشمانش را بست. ديد به شکل درختي در يک جنگل بزرگ درآمده است.

با خود گفت:« حتما اشتباهي رخ داده ، من که اين را نخواسته بودم.»

سالها گذشت. روزي داغي اره را روي کمر خود احساس کرد.

با خود گفت:« و اين چنين عمر من به پايان رسيد و من بهره اي از زندگي نگرفتم.»

با فرياد غمباري سقوط کرد. با صدايي غريب که از روي تنش بلند مي شد به هوش آمد.

حالا تخته سياهي بر ديوار کلاس شده بود.

با صدايي غريب که از روي تنش بلند مي شد به هوش آمد.

حالا تخته سياهي بر ديوار کلاس شده بود.

قبل از هر دیدارت، سیل حرف‌ها مرا در خود غرق می‌کند، می‌دانم یا نمی‌دانم،  دقیقا نمی‌دانم، اما

می‌دانم که چه چیزهایی را باید به تو بگویم، باید درباره ی گربه همسایه که از دستم سوسیس خورد با

تو حرف بزنم، درباره ی کبوترانی که صبح‌دم ظرف دانه‌ها را واژگون کردند؛ و از گلی که دیروز در اتاق 

پشتی گل داد.

اما، می‌دانی، ای زیبای من، هر گاه که چهره‌ات را در حضور مهربانانه‌ات از نزدیک می بینم، زبانم چون

چوب درختی که هزاران سال خشک باشد، ثابت می ماند و چیزی برای ابراز ندارد. بهتر است که هیچ

حرفی نزنم، هیچ چیز به عظمت زیبایی خنده‌های تو و آن صورت بشاشت نیست، هیچ چیز به آن اندازه

مرا تازه و جوان نمی‌کند.

خدا حفظت کند

زندگی قصه تلخی ست و من چشم به پایان دارم

  من از یک شکست عاشقانه می ایم  بگذار همه برای این اعتراف تلخ سرزنشم کنند

                  شکست نه برای پنهان کردن است نه بهانه پنهان شدن

   می گویند از صبح بنویس از افتاب و من چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت باران پنجره چشمانم را  شسته است

قیمت وفاشاید گران تر از ان بود که بهانه دوست داشتنی زندگیم از عهده داشتنش بر اید

 همه دلشان نقش های مثبت می خواهد  و ادم های خوشحال اما من گمام میگنم این خیلی خوب است که نمی توانم ادای ادم های شاد را در بیاورم

مهم نیست تمام سرزنش ها را می پذیرم به بهانه تولد حقایق غم انگیزی که درد را به درد می اورد و اتش را می سزاند

این دل دیوانه همیشه یک پادشاه مغرور حقیقی داشته است اگر ترانه ها ثمره تخیل بود به جنون نمی رسید اعتراضی نیست کسی که به او  نمی رسد به جنون رسیده از او راض ست

خلاصه غم سنگینیست اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد اما همیشه حق با برنده ها نیست 

 می شود در عین بازنده بودن هم سربلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا گرای کرد

یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدن از کسی که بی پاسخ ترین سوال فکر اشفته ی من است

چه کار کرد این دل سادم  که از چشم تو افتادم

سلام بهونه قشنگ من براي زندگي

آره بازم منم همون ديوونه ي هميشگي

فداي مهربونيات چه ميكني با سرنوشت

دلم برات تنگ شده بود اين نامه رو واست نوشت

ديشب دلم گرفته بود رفتم كنار آسمون

فرياد زدم يا تو بيا يا من و پيشت برسون

فداي تو! نمي دوني بي تو چه دردي كشيدم

حقيقت رو واست بگم به آخر خط رسيدم

نمي دوني چه قدر دلم تنگه براي ديدنت

براي مهربونيات نوازشات بوسيدنت

به خاطرت مونده يكي هميشه چشم به راهته

 يه قلب تنها و كبود هلاك يه نگاهته

يه وقت من و گم نكني تو دود اون شهر غريب

 يه سرزمين غربته با صد تا نيرنگ و فريب

فداي تو يه وقت شبا بي خوابي خستت نكنه

غم غريبي عزيزم زرد و شكستت نكنه

اگه واست زحمتي نيست بر سر عهد مون بمون

منم تو رو سپردمت دست خداي مهربون

راستي ديروز بارون اومد من و خيالت تر شديم

رفتيم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شديم

از وقتي رفتي آسمونمون پر كبوتره

زخم دلم خوب نشده از وقتي رفتي بد تره

غصه نخور تا تو بياي حال منم اين جوريه

سرفه هاي مكررم مال هواي دوريه

تو از خودت برام بگو بدون من خوش ميگذره ؟

دلت مي خواد مي اومدم يا تنها رفتي بهتره

يادت مي آد گريه هامو ريختم كنار پنجره

داد كشيدم تو رو خدا نامه بده يادت نره

گفتم واست نامه بدم نگي عجب چه بي وفاست

با اين كه من خوب مي دونم جواب نامه با خداست

عكساي نازنين تو با چند تا گل كنارمه

يه بغض كهنه چند روزه دائم در انتظارمه

وقتي تو نيستي چه كنم با اين دل بهونه گير

مگه نگفتم چشمات رو از چشم من هيچ وقت نگير

زودتر بيا بدون تو اينجا واسم جهنمه

ديوار خونمون پر از سايه ي غصه و غمه

تحملي كه تو دادي ديگه داره تموم ميشه

مگه نگفتي همه جا ماله مني تا هميشه

دلم واست شور مي زنه اين دل و بي خبر نذار

تو رو خدا با خوبيات رو هيچ دلي اثر نذار

فكر نكني از راه دور دارم سفارش ميكنم

به جون تو فقط دارم يه قدري خواهش ميكنم

مي گم شبا ستاره ها تا مي تونن دعات كنن

نورشونو بدرقه پاكي خنده هات كنن

تقدیم به آنکه دلش دریاست.......